I fleire tiår har me visst om klimakrisa, og kva som trengst for å løyse ho. Likevel har politikarane latt vere å handle. Nå rammar ekstremværet oss, og vindauget for å unngå dei verste klimaendringane er i ferd med å lukke seg.

Det er ikkje så rart at ungdommar protesterer. I år har det vore tre nasjonale skulestreikar for klima, kor over 60.000 norske ungdommar har deltatt totalt. I heile verda er det millionar som har deltatt, i over 130 land på alle verdas kontinent. Kvifor skal me studere for ei framtid som me ikkje får?

Det fremste kravet til klimastreiken i Noreg har vore å stanse oljeleitinga. For sjølv om olja dei siste tiåra har betydd mykje for Noreg, er den nå eit hinder for omstilling. Oljeproduksjon er den største kjelda til klimagassar i Noreg, og me er verdas sjuande største eksportør av klimagassar som koker kloden.

Det betyr at det er på høg tid å gi oljeeventyret ein lykkeleg slutt.

Då Noreg fann olja i 1969 vann me det geologiske lotteriet. Me hadde lure politikarar som gjorde at fellesskapet naut godt av inntektene. Men det som var rett i 1969 er ikkje nødvendigvis rett i 2019. Det me treng i 2019 er politikarar som ikkje lukkar auga, men som seier at nå har funne nok olje.

I staden for å leite etter meir olje bør me starte ei god omstilling og bruke den kunnskapen me har til å skape arbeidsplassar som ikkje koker kloden.

Det er dette svaret klimastreikande ungdom burde fått, men ønska våre blir ikkje høyrt. I staden får me meir av det som har skapt klimakrisa. Då regjeringa fekk ei bompengekrise i fanget, mangla det ikkje på evna til å finne løysingar — kvifor skal det vere så sjukt mykje vanskelegare å ta vare på miljøet?

Det er sjokkerande at me i 2019 har ei regjering kor olje- og energiministeren skryt av å sette rekord i utvinningsløyve til oljeindustrien. At me har ein statsminister som seier at «den som skal sløkke lyset på norsk sokkel er ennå ikkje fødd». Eller at klima- og miljøministeren vår er bekymra for at FNs naturpanel slår fast at artane blir utrydda i eit tempo me aldri har sett maken til, samstundes som regjeringa slepp oljeindustrien til i sårbare område ved Bjørnøya, iskantsonen eller Trænarevet.

Fram til politikarane sluttar med dette hykleriet — å snakke om at klimakrisa er viktig, samstundes som dei held fram med det som øydelegg framtida vår — vil ungdom fortsette å protestere. Miljøengasjementet som ungdom har vist så langt i år er ikkje noko blaff — ungdom organiserer seg som aldri før, og sidan nyttår har Natur og Ungdom fått nesten 3000 nye medlemmar.

I november tar me klimakampen til rettssalen når klimasøksmålet kjem opp i Borgarting lagmannsrett. Oljeboring i Barentshavet er eit klart brot på miljøparagrafen i Grunnlova som gir alle rett til miljø. Det burde ikkje vore nødvendig at me måtte ta kampen for noko som burde vore så sjølvsagt — at me har rett til ein natur og eit klima som er like bra som det dei vaksne har fått nyte goda av.

Men når politikarane sviktar, har me ikkje noko val, me må bruke alle middel me har — også rettsvesenet — til å kjempe for vår framtid. Me kjem ikkje til å gi oss før me blir høyrt.(Vilkår)Copyright Dagens Næringsliv AS og/eller våre leverandører. Vi vil gjerne at du deler våre saker ved bruk av lenke, som leder direkte til våre sider. Kopiering eller annen form for bruk av hele eller deler av innholdet, kan kun skje etter skriftlig tillatelse eller som tillatt ved lov. For ytterligere vilkår se her.