I Klassekampen 8. desember fortel eg og Norad om Norges nye satsing på sosiale sikkerheitsnett – kontantoverføringar – som bistand. Det får skryt av DN på leiarplass 10. desember. Avisa framhevar at dette kan vere særleg viktig når mange vert ramma av akutt fattigdom. Forsking viser òg at det er effektiv bistand som gjev gode resultat.

Men bruk av kontantar som sosial trygging er meir enn naudhjelp; det kan, gjort rett, så frøa til ein gryande velferdsstat.

Når kontantoverføringar blir trappa opp, er det òg for å halde ved like arbeidsstyrke, bedrifter og stabilitet. Utan ei slik opptrapping vil reformer og investeringar som er naudsynt for langsiktig vekst verke dårlegare. Kontantstøtte kan ikkje erstatte langsiktige tiltak, men balansere og supplere dei.

Den auka semja om at slike ordningar har plassen sin sjølv i dei fattigaste landa, kan sjåast i lys av lærdommar frå skandinaviske velferdsstatar. Kva anna enn kontantoverføringar er til dømes pensjon eller barnetrygd?

Vi veit òg meir om korleis fattigdom og ulikskap hindrar vekst. Den tradisjonelle ideen om at ein må skape vekst før han kan fordelast var for enkel. Fordeling og sosial trygging kostar òg her heime, men gevinstane overstig kostnadene. Andre rike land med mindre velferdsstatar har undervurdert kostnadene ved høg ulikskap og for lite ivaretaking av arbeidsstyrken.

Dette er det breie bildet bak auka bruk av kontantoverføringar. Det er også eit delmål under berekraftsmål ein: å utrydde fattigdom. Brukt riktig er slike ordningar ein viktig del av ein langsiktig utviklingsstrategi – som det er og har vore hos oss.(Vilkår)Copyright Dagens Næringsliv AS og/eller våre leverandører. Vi vil gjerne at du deler våre saker ved bruk av lenke, som leder direkte til våre sider. Kopiering eller annen form for bruk av hele eller deler av innholdet, kan kun skje etter skriftlig tillatelse eller som tillatt ved lov. For ytterligere vilkår se her.